Zülfiyyə Mustafayeva

(Beynəlxalq Təşəkkür Gününə sözardı)

***

Bu gün Beynəlxalq Təşəkkür Günü idi.

Bunun bir tarixçəsi var, deyəcəyəm indi.
 
Qarışıq fikirlər yaradır bu təqvim günü adamda. Əslində qəşəng gündü: insanlar bir-birinə minnətdarlıq edir. Fərqi yoxdu, nəyə görə. Lap ürəyində nə tutubsa, ona görə kiməsə təşəkkür etmək çox xoş bir şeydi. Bir yandan da fikirləşirsən ki, nə ehtiyac var-e, belə mərasimlərə, onsuz da addımbaşı hər şeyə görə təşəkkür edirsən gündəlik həyatında. O gün məsələn, mən, uşagın pampersini başıma tullamadıgına görə yuxarı mərtəbədəki qonşuma ürəyimdə təşəkkür eləmişəm. Hələ belə təşəkkürlərim gün ərzundə Allah bilir, nə qədərdi.

Sadəcə, adam hətta belə bir günün mövcudlugu üçün də olsa, Təşəkkür etmək istəyir az qala.

Psixoloqlar deyir ki, guya bir təşəkkür sözü insanın hafizəsində ən azı bir ay qalırmış.

Yəqin elə ona görə Amerikada bu günün əhəmiyyətini xüsusi qeyd edirlər: camaat orada düz bir ay bir-birinə təşəkkür edir, flaşmoblar keçirir.

Deyilənə görə, dünyada ən mehriban şəhər Nyu-Yorkdu. Orada insanlar tualetdə də bir-birinə təşəkkür edir, məsələn, tualetdən tez çıxdıgına görə.

Təşəkkür etmək o qədər maraqlı bir davranışdı ki, onun ardıyca istər-istəməz adamda xoş hisslər baş qaldırır. Əvvəla, üzün gülür ki, gülüş də bizə çox lazımlı bir şeydi. Həkimlər deyir ki, insan təşəkkür eşidəndə, onun orqanizmində “oksitosin” adlı hormon ifraz olunur ki, bu da psixi saglamlıq üçün çox vacibdi. Digər tərəfdən, əgər təşəkkürü heç gözləmədiyin birindən almısansa, ikiqat sevinirsən. İndiki zəmanədə heç təşəkkür borcu olanlardan bunu gözləmək mümkün deyil. İnsanlar bəzən özünü kobud desək, elə “eşşək yerinə” qoyur ki, yüngülcə təəccüblənirsən: təşəkkür cəhənnəmə, heç olmasa, hörmətüvü əsirgəmə, - deməyin gəlir o adamlara. 

Deyəcəksiniz ki, məgər təşəkkür üçünmü yaşayır insan? Yaxşı, bəs qazancımız nə olsun? Nəylə xoşbəxt olaq? Bir təşəkkürə dəymirmi bunca etdiklərimiz? Təkcə yaxınlarımızdan getmir söhbət. Zatən, ailə, uşaq, qohum-əqrəba, tanış-biliş, dost-tanış üçün etmədiyimiz yoxdu. Bir baxırsan, hər kəs səndən bir şeylər umur və əvəzində təşəkkür etməyi vacib bilmir. Mənim elə vaxtlarım olub ki, bütün günüm kiminsə probleminin həllinə həsr olunub. Vaxtımı demirəm, resurslarımı demirəm, ürəyimi-e, ürəyimi, duygularımı sərf etmişəm həmn problemin araşdırılmasına. Sonda bir təşəkkür ala bilmirsə insan, növbəti dəfə o, sadəcə, susacaq. İnanın mənə, susacaq.

Bu gün təşəkkür etmək istədiyim çox adam var. Ailəmi, yaxınlarımı desəm, çox şablon olacam, bilirəm. Amma deməsəm də olmur axı. Məsələn, mən o üzümü güldürən, həyatıma rəng qatan ogluma necə təşəkkür etməyim? Dostlarım var, ən pis günümdə məni mənəvi olaraq çəkib quyudan çıxaran adamlara necə minnətdarlıq etməyim? Məni hər dəfə ölümün agzından alan həkimləri unutmaq olarmı? Bizə elm-savad verənləri də təşəkkürdən məhrum etməyək, lütfən.  

Burada dindoşluq edib Allahıma da təşəkkür etmək keçir ürəyimdən, amma deyirəm, çox da dərin mövzulara girməyim. Çünki, ona qalsa, ən çox Əzrayıla təşəkkür etməyim gərəkir, ona görə ki, hər dəfə məni siyahıya salıb gəlir bu planetə və sonra məni sizlərə bagışlayaraq gedir. 

Təşəkkür Gününün tarixçəsi var demişdim.

Ümumiyyətlə, “Təşəkkür” sözünü qədimlərdə insanlar əsasən, dini mənada istifadə ediblər: Allaha təşəkkür, onun verdiyi nemətlərdən istifadəyə təşəkkür və s. bu kimi hallarda dilə gəlib. Bunu 16-cı əsrdə daha çox dəbə salıblar. Daha sonra müasir dünyada 20-ci əsrdən başlayaraq insanların aktiv işlək sözünə çevrilib. Sonda BMT və UNECKO bu sözün dünyada bir bayram olaraq qeyd olunmasını təklif edərək tarixi qərar veriblər. 

Türklərdə bir söz var: “əl öpənin çox olsun“.

Mən də deyirəm ki, “təşəkkür edənləriniz çox olsun”.

Bu yazını oxuyan adam, sənə də çox Təşəkkür edirəm.

MİA.AZ