Mənsurə Səttarovanın imzası oxuculara yaxşı tanışdır. Mənsurə xanım uzun müddət ölkəmizin tanınmış media qurumlarında çalışıb. M.Səttarova ailə vəziyyəti ilə əlaqədar olaraq, hazırda Şimali Kipr Türk Cümhuriyyətində yaşayır. Ölkəmizin hüdudlarından kənarda yaşaması müəllifin yazı üslubunda da özünü göstərir. Azərbaycan və Türkiyə türkcəsi arasında elə bir ciddi fərq olmadığı üçün M.Səttarovanın “Məhəbbət adası”nda incir şirin olur adlı məqaləsini olduğu kimi saytımızda yerləşdirməyə qərar verdik.

Mənsurə Səttarova

“Məhəbbət adası”nda incir şirin olmur”. Təxminən 10 il öncə ‘Bu gün’ qəzetində çalışdığım zamanlar məşhur bəstəçi Faiq Sücəddinov Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti haqqında söylemişdi bu kəlmələri. Kıbrısda yaşadığım 2 il yarımlıq zaman kəsiyinde Ağ dəniz qoynundakı bu uzaq yaşıl adanın gerçəkden bir aşk, sevgi adası olduğu qənaetinə mən də gəldim. Amma Faiq bəyin incir haqda dedikleriylə razı deyiləm. Kıbrısın dadı damaqda qalan bardak, qara ve ağ incirləri mənə heç də meşhur Bakı incirini özletmir. Ama özlediyim, yoxluğunu, hasretini çekdiyim çox şey var. Yoxlar listesinde ön yerlerden birini de unutmadığım, unutamayacağım dostlar tutur. Her şeyin tezesi, dostun köhnesi deyilsə də, ev-yuva qurduğum bu məmləkətdə yeni dostluqların qurulması heyatımın olmazsa olmazlarından oldu. Kıbrıslı arkadaşlar arasında barmaqla sayılacaq qader olan azerbaycanlı dostlarımın üstündəsə nanə kimi əsirəm…
Kıbrısa yeni gəlmişdim. Məmləkət həsrətiylə yanıb-yakıldığım günəşli bir yay sabahı tanımadığım bir adam qapımızı döydü. 50-55 yaşlarında olardı. Bağçamizdakı üzüm ceşitinin seker xesteliyine derman olduğunu deyerek bu xestelikden eziyyet çeken yaşlı anası üçün bir neçe salxım kesmeye izin istedi. Söz arası 15-20 il önce Çamlıbel’de (Kıbrıs’ta oturduğum yerin adı) olduğunu deyerek buraların öten iller erzinde cox deyiştiyini söyledi: “Buranın insanı gıfıl ne olduğunu bilmezdi. Evlerin qapısı günün istenilen saatında açık olardu, kimsenin başqasının malı-mülkünde gözü yoxdu. Bizlerin (adam Türkiyeli idi) gelişi ile gapılarda bağlandı. Hara getsek oranı berbad güne qoyuruq”. Hemin an KKTC – de sayı Türkiyelilerden qat-qat az olan hem vatanlarımın burada hansi emelleriyle ad çıxardığını düşündüm. Ve indi ellerim göyde “inşallah, menim üzleşdiyim dost vefazlığına hemvatanlarım yerli sakinleride uğratmazlar’ deye dua edirem.
…Kıbrısa gelişimin 4-cü, 5-ci ayı olardı. Memleket hasretiyle dopdolu olduğum günlerin birinde Bakıda bize qonşu deye bilecek kadar yaxın mesafede oturan bir xanımla tanışdım. Adaya menden daha önce çalışmaq üçun gelmişdi. Qısa zamanda dost olduk. Ama gözümü yumub evimin, qelbimin qapısını açtığım dostum sonda mene vefasızlık etdi. Semimiyyetimin, xoş niyetimin qarşılığında onun esassız şübheleriyle üzleşdim. Tanımadığı, bilmediyi bir qadının sözleriyle aramızdaki bütün güzel şeylerin üstünden xett çekdi. Detaylara varmakla ne onu alçaltmak, ne de seviyyesine enmek isterem. Buralarda ‘bir fincan qahvenin 40 il hatırı var’ derler. Kesdiyimiz düz-çörek namına mende aradaki perdenin tam yırtılmasını istemedim. Nede olsa bu yad memleketde vatanımın bir parçasıdır. Eyni torpaqda doğulub-böyüyüb, eyni havadan nefes alıp, eyni sudan içmişik. Üstelik sonda o da xetasını anladı. Ama artıq heç bir şey eskisi gibi ola bilmez. ‘Arkadaşımın’ bu hereketi mene ders oldu. Onun sayesinde memleket hasretiyle susamış, yurtdaşlarının üzüne sonunacan açıq olan könül qapılarımı azda olsa qapatmak zorunda qaldım.
Türkiyenin meşhur müğennisi Ahmed Qaya’nın “Memleket hasreti” adında bir mahnısı var. İlk defa bu mahnını eşidende neler hiss etdiyimi sözle ifade etmeye çetinlik çekirem. Tek xatırladığım göz yaşlarıma hakim ola bilmemeyimdi. Ele indide “Memleket hasreti” bütün duygularımı alt-üst etmeye yetir.
Bağırsan duyamam ki
İstanbul’da değilim ki
Çağırsan gelemem ki
Varna’da değilim ki
Uzaklardayım
Ben bende değilim ki
Ya beni sararsa
Ya beni yakarsa
Memleket hasreti
Her defasında duygularıma yenildiyim. Bu mahnıyı dinlerken indi neye ağlayacagımı bilmirem; meni odsuz – ocagsız sarıb yakan məmləkət hasretinemi, yoxsa dost vefasızlığınamı...
Ya meni yakarsa memleket hasreti,
Ya meni yakarsa dost vefasızlığı….
…İncirse “Məhəbbət adası”nda gerçekden şirin olur, Faiq bəy, həm də şip-şirin, eynən insanları kimi. Yeter ki, bu şirinliyə acılıq qatanlar bizlərdən biri olmasın.